Jabłonie, grusze

Po ostatnich opadach deszczu należy wykonać oprysk jednym z preparatów kontaktowych zawierających kaptan lub mancozeb z dodatkiem 0,4 l Protektora + dolistny nawóz wapniowy.

Sady jabłoniowe i gruszowe w dniach od 2 do 4 sierpnia, należy opryskać przeciwko drugiemu pokoleniu owocówki jabłkóweczki i zwójkówkom, stosując jeden z preparatów: Runner 240 SC (0,4l/ha); SpinTor 240 SC (0,6-0,8l/ha); Steward 30 WG (0,17-0,2kg/ha); Affirm (2,5-3,0kg/ha).
Opracowanie: Adam Fura
 

Innym zabiegiem na plantacji towarowej, który powinien być wykonywany co najmniej dwukrotnie w sezonie, jest niszczenie rozłogów. Są one bowiem bardzo niepożądane, gdyż konkurują z roślinami matecznymi o wodę, składniki pokarmowe i światło, podobnie jak chwasty. Rozłogi pogarszają też warunki fitosanitarne, w konsekwencji może to być powodem słabszego plonowania truskawek. Pierwsze rozłogi truskawka wytwarza już w czasie kwitnienia, ale najintensywniej – w czerwcu i lipcu. Pierwszy raz należy niszczyć rozłogi po zakończonych zbiorach owoców (na początku lipca lub w połowie tego miesiąca), a drugi – na początku września. Rozłogi można niszczyć zarówno mechanicznie, jak i chemicznie. Ręczne niszczenie rozłogów jest pracą ciężką i mało wydajną. Do mechanicznego niszczenia rozłogów nadaje się glebogryzarka po przestawieniu noży w taki sposób, aby pracowały one tylko w międzyrzędziach, płytko – tak, by nie uszkadzały korzeni truskawek oraz nie powodowały nadmiernego przesuszenia gleby. Do chemicznego niszczenie rozłogów można zastosować preparat Basta 150 SL (ewentualnie z siarczanem amonu), stosując 300-400 l cieczy użytkowej na 1 ha. Zabiegi należy wykonywać wyłącznie podczas bezwietrznej pogody oraz sprzętem wyposażonym w specjalne osłony chroniące roślinę uprawną przed kontaktem z preparatem.

Ważne nawadnianie

Truskawka należy do najpłycej korzeniących się roślin sadowniczych, woda jest więc jednym z najważniejszych czynników plonotwórczych, decydujących o wysokości i jakości plonu roślin tego gatunku. Rośliny truskawki wymagają wody dostępnej w glebie w czasie całego okresu wegetacji, ale wyraźnie wyższe zapotrzebowanie na wodę wykazują zarówno w okresie wzrostu zawiązków i dojrzewania owoców, jak i w okresie zawiązywania pąków na następny rok. Nawadnianie w tych okresach jest bardzo ważnym i koniecznym zabiegiem pielęgnacyjnym, jeśli jest taka możliwość i są braki opadów.

Opracowała Barbara Błaszczyńska, KPODR

Biologia
Brunatna zgnilizna drzew ziarnkowych poraża głównie owoce jabłoni i gruszy. Wokół miejsca infekcji powstają brunatne, szybko powiększające się plamy gnilne. W obrębie plam tworzą się sporodochia w kształcie żółtokremowych brodawek. Z czasem zgnilizna ta obejmuje całe owoce, które marszczą się, kurczą i opadają bądź pozostają na drzewie. Następnie owoce wysychają i zamieniają się w twarde, przerośnięte grzybnią tzw. mumie. Czasem porażone owoce przyklejają się do pędów drzew. Rozwojowi brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych sprzyja wysoka temperatura i wilgotność. Wówczas dochodzi również do porażenia kwiatów, krótkopędów i gałęzi jabłoni oraz gruszy. Porażone kwiaty brunatnieją, gniją i zamierają, a na krótkopędach i pędach pojawiają się nekrotyczne plamy pokryte sorodochiami. Silnie porażone pędy zamierają powyżej miejsca infekcji.

Szkodliwość
Patogen zimuje w grzybni na porażonych owocach oraz na pędach drzew. W ciągu lata występuje kilka generacji konidiów, które są poważnym zagrożeniem dla pędów oraz rozwijających się owoców. Brunatna zgnilizna owoców wnika przez uszkodzoną skórkę  oraz przez przetchlinki na owocach. Porażeniu owoców sprzyja także uszkodzenie owoców przez grad.

Zwalczanie
W celu zapobiegania występowania brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych wskazane jest zbieranie i niszczenie porażonych owoców oraz wycinanie chorych pędów drzew. Należy też zwalczać owady, które uszkadzają skórkę owoców, np. owocnicę jabłkową, owocówkę jabłkóweczkę oraz zwójki. Obecnie do ograniczania występowania brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych zarejestrowany jest fungicyd Sadoplon 75 WP, którego substancją czynną jest tiuram – 75%.  Jest to preparat kontaktowy, który należy stosować w dawce 4,5 kg/ha po kwitnieniu drzew owocowych, w okresach wilgotnej pogody, co 10-14 dni. Przed zastosowaniem tego preparatu należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Biologia
Miodówka gruszowa czerwonawa jest pluskwiakiem równoskrzydłym o długości 4,5 mm o z daszkowato ułożonymi przezroczystymi skrzydłami. Latem szkodnik ten jest pomarańczowy, a po przezimowaniu brązowoczerwony. Jaja miodówki są żółte, wydłużone oraz zakończone wyrostkiem mocującym je do nakłutej przez samicę tkanki. Larwy po wylęgu są płaskie, żółte z czerwonymi oczami. Po przezimowaniu owady dorosłe miodówki gruszowej czerwonawej zasiedlają grusze na początku kwietnia. Samice składają jaja na najmłodszych liściach w szeregu wzdłuż głównego nerwu. Płodność samicy miodówki wynosi 2000 jaj. Po około 2 tygodniach wylęgają się larwy, których rozwój i żerowanie na młodych pędach oraz korze trwa zwykle około miesiąca. Larwy wydalają bardzo obficie rosę miodową i przechodzą 5 stadiów rozwojowych, a w ostatnim wracają na liście i przekształcają się w owady dorosłe, które z grusz przelatują do miejsc zimowania.

Szkodliwość
Wiosną, przed składaniem jaj miodówka gruszowa czerwonawa wysysa sok z najmłodszych liści, powodując zahamowanie ich rozwoju oraz pastorałowate wygięcia. W wyniku żerowania tego szkodnika, starsze liście ulegają pomarszczeniu. Początkowo larwy żerują na liściach, a później przenoszą się na pędy, na których tworzą bardzo liczne kolonie. Żerowanie miodówki gruszowej czerwonawej jest bardzo groźne dla młodych drzew, bo prowadzi do zahamowania przyrostów oraz zasychania najmłodszych pędów. Należy też pamiętać, że miodówki są wektorami groźnej choroby mykoplazmatycznej – zamierania gruszy.

Zwalczanie
W celu prawidłowego określenia progu szkodliwości miodówki gruszowej należy w trzeciej dekadzie kwietnia rozpocząć ocenę wielkości populacji strząsając owady z 35 gałęzi, po jednej z drzewa na płachtę entomologiczną. Próg szkodliwości dla miodówki gruszowej wynosi 2 osobniki dorosłe na młodych nasadzeniach. W połowie kwietnia / połowie maja na drzewach trzeba zawiesić 3 żółte tabliczki lepowe. Wówczas próg zagrożenia wynosi więcej niż 3 osobniki na tabliczce w ciągu 15 dni. W połowie maja wskazane jest przejrzenie pędów na 100 losowo wybranych drzewach i wówczas  próg szkodliwości wynosi 10% opanowanych pędów przez larwy w młodych nasadzeniach drzew.
Obecnie do zwalczania miodówki gruszowej zarejestrowane są następujące preparaty:
- Acaramik 018 EC,
- Actara 25 WG,
- Bulldock 025 EC,
- Clayton Abtin EC,
- Dimilin 480,
- Jetstac 100 EC,
- Karate Zeon 050 CS,
- Kung-Fu 050 CS,
- Mandinka 18 EC,
- Movento 100 SC,
- Pro-Mektyna 018 EC,
- Rimon 100 EC.
W celu ograniczenia występowania miodówki gruszowej można także zastosować preparat Antopak 200 z drapieżnym pluskwiakiem Antocoris nemoralis w dawce 1000-1500 sztuk/ha. Należy wprowadzać co 3-4 lata połowę dawki przed kwitnieniem, a drugą część po zabiegach chemicznych. W jednej butelce Antopak 200 znajduje się 200 sztuk dorosłych owadów Antocoris nemoralis.
Przed zastosowaniem w/w środków należy szczegółowo zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Przyczyny zmęczenia gleby, tzw. choroby replantacji, nie są do końca wyjaśnione, ale wiadomo, że zjawisko to wywołują różne gatunki bakterii, grzybów oraz nicieni. Występuje ono wtedy, gdy drzewa owocowe sadzi się na miejscu, na którym wcześniej rosły rośliny tego samego lub pokrewnego gatunku.

Choroba replantacji objawia się osłabionym bądź całkowitym zahamowaniem wzrostu nadziemnych organów oraz korzeni młodych drzew sadzonych bezpośrednio po usunięciu poprzednich.  Pędy takich drzew słabo się rozwijają, a liście są małe i niedorozwinięte. Na zmęczenie gleby podatne są: jabłonie, wiśnie, czereśnie oraz brzoskwinie. Mniej podatne są grusze, a najmniej śliwy. Okazuje się, że resztki korzeni po wykarczowanych drzewach wydzielają w czasie rozkładu substancje toksyczne, które uniemożliwiają wzrost nowo posadzonym roślinom.

Inną przyczyną choroby replantacji może się wiązać z wyczerpaniem mikroelementów w glebie. Jeszcze inne źródła podają, że na zmęczenie gleby wpływa obniżenia wartości pH (zakwaszenia gleby), nadmierna koncentracja soli (wysokie EC gleby) oraz akumulacja fitotoksycznych chemicznych środków ochrony roślin lub zanieczyszczeń antropogenicznych. Najskuteczniejszą metodą zapobiegania wystąpienia zmęczenia gleby jest zakładanie sadów na stanowiskach po innych roślinach.

Po zlikwidowaniu danej uprawy sadowniczej, w jej miejscu trzeba przynajmniej przez kilka lat uprawiać rośliny rolnicze, a następnie sadzić rośliny sadownicze. W przypadku zakładania nowych sadów na miejscu starych należy przeprowadzić biotest z siewkami wysadzanego gatunku drzew na próbkach gleby. Przy małym stopniu nasilenia choroby można posadzić drzewka o wysokiej zdrowotności, zapewniając im później właściwe zabiegi agrotechniczne. Przy stosowaniu odkażania gleby silnie zmęczonej niekorzystne jest niszczenie pożytecznych drobnoustrojów. Zalecane jest dodawanie do gleby w miejscu sadzenia drzew – torfu i kompostu, a także obornika lub gnojowicy.
 

Biologia
Kwieciak malinowiec jest to chrząszcz z rodziny ryjkowcowatych o długości 2,5-3 mm  czarnobrązowy, pokryty łuskami, bez plam i przepasek na pokrywach. Larwy są białe, pękate, bez nóg z brązową głową, zgięte w kształcie litery C. Szkodnik ten żeruje na malinie, truskawce, jeżynach, poziomkach oraz róży, ale larwy mogą się rozwijać tylko na malinach i truskawkach. Zimują chrząszcze kwieciaka malinowca pod opadłymi liśćmi, w szczelinach kory drzew lub w glebie na głębokości kilku centymetrów. Chrząszcze wychodzą z miejsc zimowania w kwietniu, gdy temp. podniesie się do +12°C i żerują na liściach i pąkach kwiatowych. Duże szkody powoduje składanie jaj przez samice, które składają po 1 jaju do wnętrza pąków kwiatowych, których szypułkę podgryzają do połowy. Powoduje to zahamowanie wzrostu pączka i jego podwiędnięcie. Następnie larwa wygryza wnętrze pączka i rozwija się w nim. Uszkodzone pączki zasychają i opadają. Larwy przepoczwarczają się wewnątrz opadłego pączka, a wylot chrząszczy przypada na przełom czerwca i lipca. Przez pewien czas kwieciak malinowiec żeruje na liściach i owocach, po czym szuka kryjówek na zimę.  

Szkodliwość
Zdarza się, że wiosną kwieciak malinowiec może zniszczyć wszystkie pączki kwiatowe na całej plantacji. Największe szkody wyrządza w latach, kiedy występuje chłodna wiosna oraz jest słabe kwitnienie drzew. W celu określenia progu szkodliwości kwieciaka malinowca, przed kwitnieniem i na początku kwitnienia należy zbadać 4 próby po 50 kwiatostanów strząsając losowo chrząszcze na podstawioną płytkę. Próg szkodliwości dla tego szkodnika wynosi 2 chrząszcze na 200 kwiatostanów.

Zwalczanie
W celu zwalczania kwieciaka malinowca obecnie zarejestrowane są następujące preparaty:
-    Agria-Lambda Cyhalotryna 050 CS,    
-    Alpha Gold 100 EC,
-    Arkan 050 CS,
-    Bulldock 025 EC,    
-    Decis Mega 50 EW,    
-    Fastac 100 EC,    
-    Golden Alpha 100 EC,    
-    Jetstac 100 EC,    
-    Karate Zeon 050 CS,    
-    Kirkuk B 050 CS,    
-    Kung-Fu 050 CS,
-    LambdaCe Z 050 CS,
-    Pilar-Lambda-Cyhalotryna 050 CS,
-    Sherpa 100 EC,
-    Sumi-Alpha 050 EC,
-    Tak Tak 100 EC.
Przed zastosowaniem w/w preparatów wskazane jest zapoznanie się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Biologia
Brunatna zgnilizna drzew pestkowych może pojawiać się na kwiatach wiśni. Choroba ta infekuje roślinę przez znamię słupka lub pylniki, a po kilku dniach porażone kwiaty ulegają zgorzeli, brunatnieją i zamierają. Mimo to porażone kwiaty pozostają na drzewie przez kilka miesięcy. Z kolei grzybnia przemieszcza się do krótkopędów i pędów, gdzie powoduje nekrozę kory i szybkie zamieranie porażonych części. Choroba ta poraża owoce wiśni, czereśni, śliwy, moreli i brzoskwini w okresie dojrzewania, przeważnie po długotrwałych opadach deszczu. Wówczas owoce pękają, a rany są łatwą drogą infekcji dla patogenów. Wokół miejsca zakażenia pojawiają się brunatne plamy gnilne obejmujące stopniowo cały owoc. Następnie na owocach tworzą się liczne, popielatoszare skupienia sporodochiów z konidiami.

Szkodliwość
Porażone owoce przez brunatną zgniliznę pozostają na drzewach i przekształcają się w zdeformowane, pofałdowane, ciemnobrunatne, a później czarne mumie. Duża część porażonych owoców przed zmumifikowaniem opada na zimę. Część porażonych owoców przylega do pędów np. śliwy, a wiosną w tym miejscu widoczna jest nekroza kory. Wiosną źródłem brunatnej zgnilizny drzew pestkowych są sporodochia zimujące na porażonych pędach i zmumifikowanych, pozostających na drzewach owocach oraz pseudosklerocja wytwarzane na gnijących, opadłych na ziemię owocach. W ciągu sezonu wegetacyjnego patogen ten wytwarza kilka pokoleń konidiów. Infekcji wtórnych dokonują konidia wytwarzane na porażonych w danym sezonie wegetacyjnym owocach bądź pędach. Choroba ta znacznie obniża plon owoców pestkowych nawet już po zbiorze owoców.

Zwalczanie
Aby ograniczyć występowanie brunatnej zgnilizny drzew pestkowych należy wycinać chore pędy oraz usuwać porażone owoce i niszczyć je.
Obecnie do zwalczania tej choroby zarejestrowane są następujące preparaty:
- Buffer 250 EC,
- Bumper 250 EC,
- Golden Difenokonazol 250 EC,
- Golden Propiconazol 250 EC,
- Helicur 250 EW,
- Horizon 250 EW,
- Jetzone 250 EC,
- Kaptan Plus 71,5 WP,
- Miedzian 50 WP,
- Miedzian Extra 350 SC,
- Orius 250 EW,
- Riza 250 EW,
- Score 250 EC,
- Signum 33 WG,
- Skower 250 EC,
- Sokker 250 EC,
- Sparta 250 EW,
- Suplo 250 EC,
- Syrius 250 EW,
- Talent 240 EC,
- Tebu 250 EW,
- Topsin M 500 SC.
Przed zastosowaniem w/w środków należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Po zbiorze owoców nie należy również zapominać o chwastach, które od zakończenia zbiorów w lipcu do zakończenia wegetacji truskawek mają dość czasu, aby opanować plantację. Koszenie liści odsłania glebę i jest czynnikiem sprzyjającym wzrostowi chwastów, a z drugiej strony po skoszeniu liści ułatwiona jest aplikacja herbicydu w pobliżu rośliny. Główną metodą zabezpieczenia plantacji przed chwastami dwuliściennymi są zabiegi profilaktyczne, zapobiegające pojawianiu się w uprawie tych zbędnych roślin. Należy więc stosować herbicydy doglebowe. Zasadą jest, aby aplikować je na glebę czystą (bez chwastów) i wilgotną. Należy więc wcześniej przeprowadzić odchwaszczanie mechaniczne w rzędach roślin i ręczne między roślinami. Polecane są herbicydy doglebowe: Stomp/Golden Pendimet 330 EC, Devrinol 450 SC lub Venzar/Azotop New/Buracyl/ Lenazar 80 WP (Stomp i Devrinol można płytko wymieszać z glebą). Inna grupa herbicydów a mianowicie: Goltix Compact 90 WG i Burakomitron 70 WG (ten ostatni chyba niedostępny w handlu) stosuje się przed lub wkrótce po wschodach chwastów (na siewki chwastów). W miejscu występowania chwastów rumianowatych, ostrożenia czy przymiotna (od fazy 2-3 liści do fazy rozety) można zastosować herbicydy działające najlepiej na tą grupę chwastów: Lontrel/Cliophar/Cyklon/Golden Clopyralid 300 SL. Na plantacjach, na których dominują chwasty jednoliścienne, należy zastosować jeden z graminicydów – herbicydy zwalczające wybiórczo tylko chwasty jednoliścienne. Do dyspozycji producenta jest dość liczna oferta graminicydów: Agil/Galeon 100 EC, Fusilade Forte 150 EC, Mefisto Pro/Agro Gold Quizalofop 05 EC, Targa Super/Leopard 05 EC, Pilot/Targa 10 EC. Trzeba zwrócić uwagę na dawki herbicydów, które należy zróżnicować w zależności od wieku plantacji, jakości gleby (w przypadku doglebowych herbicydów), presji chwastów i wrażliwości chwastów na daną grupę herbicydów (warto skorzystać z tabeli „Wrażliwość chwastów na herbicydy” w PORS).

Opracowała Barbara Błaszczyńska, KPODR
 

Biologia

Biała plamistość liści truskawki jest najpowszechniejszą chorobą atakującą truskawki i poziomki. Typowymi objawami tego patogena są różnej wielkości plamy na górnej stronie liścia. Początkowo są to okrągłe, brunatne i drobne plamki. Następnie w miarę powiększania się stają się owalne, jasnoszare, z brunatnoczerwoną obwódką. W czasie ciepłej i wilgotnej pogody plamy mogą być rdzawobrązowe, a przy silnym porażeniu łączą się i obejmują coraz większą powierzchnię blaszki liściowej. Prowadzi to do zamierania nawet całego liścia. Bardzo silnie porażenie liści wpływa na osłabienie rośliny oraz zahamowanie wzrostu i rozwoju owoców. Plamy wywołane tą chorobą mogą się pojawić także na ogonkach, szypułkach, działkach kielicha oraz rozłogach. W czasie dużej wilgotności w czasie kwitnienia może dojść do infekcji słupków, z których następnie grzyb przerasta do rozwijających się orzeszków – nasion oraz otaczającej je tkanki owocu. W wyniku tej infekcji wokół szczerniałych, porażonych nasion powstają suche, nekrotyczne, brązowoczarne plamy. Przy wysokiej wilgotności na plamach pojawia się delikatny szary nalot z zarodnikami konidialnymi. W Polsce stadium workowe patogena występuje bardzo rzadko. Biała plamistość liści truskawki zimuje na porażonych liściach w postaci grzybni i nibysklerocjów. Następnie wiosną, w warunkach wysokiej wilgotności, w miejscu plam, grzyb wytwarza trzonki konidialne z zarodnikami, które są źródłem infekcji pierwotnych.
 
Szkodliwość
Biała plamistość liści truskawki może powodować znaczne straty w plonach, ponieważ na silnie porażonych roślinach owoce nie osiągają wielkości handlowej. Choroba ta rozprzestrzenia się z kroplami deszczu oraz w czasie zraszania plantacji. Porażane są głównie młode i rozwinięte liście. Okres inkubacji choroby trwa od 2-3 tygodni. Występowanie tego patogena zależy od podatności odmiany, przebiegu pogody oraz wielkości źródła infekcji. Zwykle starsze plantacje są silniej porażone niż jednoroczne.
 
Zwalczanie
Należy uprawiać odmiany odporne, sadzić zdrowe rośliny oraz grabić i niszczyć porażone liście. Obecnie do zwalczania białej plamistości liści truskawki zarejestrowane są następujące preparaty:
- Domark 100 EC,
- Sadoplon 75 WP,
- Signum 33 WG,
- Topsin M 500 SC,
- Zato 50 WG.
Przed zastosowaniem wymienionych preparatów należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 
Biologia
Kwieciak gruszowiec jest chrząszczem z rodziny ryjkowcowatych, w kolorze ciemnobrązowym, o długości od 4 do 6 mm. Szkodnik ten posiada długi i cienki ryjek. Na pokrywach młodych chrząszczy można zauważyć poprzeczną przepaskę z jasnych łusek. Jajo jest owalne w kolorze białym. Larwa kwieciaka gruszowca jest kremowobiała, beznoga, z brązową puszką głowową. Poczwarka jest wolna, z wyraźnie zaznaczonymi cechami dorosłego chrząszcza. Zimują jaja w pąkach. Larwy wylęgają się na przełomie lutego i marca, a ich żerowanie i rozwój trwa do końca kwietnia. Przepoczwarczenie odbywa się w pąku, pod koniec kwietnia bądź na początku maja. Z końcem maja pojawiają się dorosłe chrząszcze, które zapadają w diapauzę letnią trwającą do września. Następnie po zakończeniu diapauzy samice wygryzają w pąku otwór, przez który składają do jego wnętrza jedno jajo. W celu zabezpieczenia zniszczenia jaj przez drapieżców, samica kwieciaka gruszowca zatyka otwór brunatną wydzieliną tworzącą czop. Jedna samica może złozyć nawet 60 jaj.
 
Szkodliwość
Kwieciak jabłkowiec żeruje na gruszach, ale można go spotkać również na jabłoniach. Szkodnik ten najliczniej występuje w starych, zaniedbanych sadach, w których nie prowadzi się chemicznej ochrony. W czasie żerowania larwa wyjada wnętrze zimowego pąka, podgryza jego nasadę niszcząc wszystkie (4-11) znajdujące się tam pąki kwiatowe. Żerująca larwa we środku krótkopędu powoduje jego zasychanie. Uszkodzone pąki liściowe w wyniku jesiennego żerowania chrząszczy również zasychają. Powtarzające się liczne występowanie kwieciaka gruszowca powoduje osłabienie kwitnienia oraz owocowania.
 
Zwalczanie
W celu określenia progu szkodliwości dla kwieciaka gruszowca należy odpowiednio przeszkolić osoby oraz właściwie dobrać sprzęt. Obserwacje należy przeprowadzić przed pękaniem pąków i z 10 losowo wybranych drzew przejrzeć po 10 pąków kwiatowych - razem 100 na obecność jaj i larw. Wartość progu zagrożenia to 10 pąków z jajami i larwami. Szkodnik ten w sadach produkcyjnych nie powoduje szkód.
Na wiosną na pnie można zakładać tzw. opaski chwytne – z tektury falistej, a następnie po wyłapaniu chrząszczy zniszczyć je. Obecnie do zwalczania kwieciaka gruszowca zarejestrowane są następujące preparaty:
- Actara 25 WG
- Bulldock 025 EC
- Calypso 480 SC
- Fastac 100 EC
- Jetstac 100 EC
- Kung-Fu 050 CS
- LambdaCe Z 050 CS
- Pilar-Lambda-Cyhalotryna 050 CS
- Sherpa 100 EC
Przed zastosowaniem w/w preparatów należy dokładnie zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 
 

Artykuły



 

Serwis spełnia rolę informacyjną, a właściciel praw i zarządzający nie biorą odpowiedzialności prawnej i finansowej za skutki podjętych decyzji.

popup