56 zato

Biologia
Jest to gatunek mszycy dwudomnej, wiosną i wczesnym latem  rozwija się i żeruje na jabłoniach, czasem gruszach, a po pojawieniu się 2-3 pokoleń migruje zwykle na korzenie babki zwyczajnej, ale również inne gatunki  babki.  Formy bezskrzydłe mszycy jabłoniowo-babkowej są owalne i silnie wypukłe o długości 2,5 mm, w kolorze buraczkowym. Ciało ich jest pokryte woskowym nalotem i wyglądają, że są koloru fioletowo-niebieskawego. Larwy i nimfy są różowe. Natomiast formy uskrzydlone są brązowoczarne, o długości  do 2 mm. Jaja zimowe są czarne, owalne i błyszczące. Zimują jaja na cienkich gałązkach, w pobliżu pąków. Płodność uskrzydlonych samic pokolenia płciowego wynosi 4-6 jaj. Larwy wylęgają się na przełomie marca i kwietnia. Następnie po 2-4 tygodniach pojawiają się dzieworodne, bezskrzydłe samice, których płodność wynosi 180 larw. W trakcie całego sezonu wegetacyjnego na jabłoni może rozwinąć się od 6 do 8 pokoleń mszycy jabłoniowo-babkowej.

Szkodliwość
Mszyca jabłoniowo-babkowa jest najgroźniejszą mszycą żerującą na jabłoniach. W czasie żerowania liście jabłoni skręcają się ku dołowi, marszczą, wydymają, żółkną i zasychają. Zostaje zahamowany roczny przyrost gałęzi, a zawiązki owoców stają się zmarniałe. Na powierzchni tych owoców widać ciemny nalot grzybów sadzakowych, które rozwijają się na wydalanej przez mszyce spadzi.

Zwalczanie
Przymrozki występujące wczesną wiosną ograniczają liczebność mszycy jabłoniowo-babkowej. W celu określenia progu szkodliwości przez tego szkodnika należy w fazie ukazywania się pierwszych liści, na 10 losowo wybranych drzewach przejrzeć po 20 pąków. Próg zagrożenia w tej fazie wynosi 10 pąków z koloniami mszyc. Natomiast po kwitnieniu trzeba przejrzeć ulistnienie na 50 losowo wybranych drzewach. Wówczas próg zagrożenia wynosi 1 drzewo z koloniami mszycy jabłoniowo-babkowej. Obecnie do zwalczania tego szkodnika zarejestrowane są następujące preparaty:
- Acetamip 20 SP,
- Actara 25 WG,
- Apacz 50 WG,
- Bulldock 025 EC,
- Calypso 480 SC,
- Fastac 100 EC,
- Jetstac 100 EC,
- Karate Zeon 050 CS,
- Kung-Fu 050 CS,
- LambdaCe Z 050 CS,
- Mospilan 20 SP,
- Movento 100 SC,
- Pilar-Lambda-Cyhalotryna 050 CS,
- Pirimor 500 WG,
- Teppeki 50 WG,
- Sherpa 100 EC,
- Sumitox 20 SP,
- Viper 20 SP.
Przed ich zastosowaniem należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Biologia
Drobna plamistość liści drzew pestkowych najczęściej poraża wiśnie i czereśnie. Na przełomie maja i czerwca na dolnej stronie liści pojawiają się małe szarozielone przebarwienia. Później na górnej stronie liści widoczne są liczne drobne, brunatnoczerwone plamy, które skupiają się głównie na brzegach liści. Choroba ta poraża młode i w pełni rozwinięte liście. W okresie długotrwałych opadów na spodniej stronie liści w obrębie plam pojawiają się acerwulusy. Jesienią i wiosną na porażonych liściach tworzą się apotecja z zarodnikami, które dokonują infekcji pierwotnych. Zarodniki przenoszone są na zdrowe rośliny razem z wodą i wiatrem oraz dokonują infekcji wtórnych.

Szkodliwość
Liście porażone przez drobną plamistość liści drzew pestkowych przedwcześnie opadają z drzew, a przy silnym zainfekowaniu w połowie lata drzewa mogą być już bez liści. Powoduje to obniżenie plonu w roku następnym, osłabia wzrost oraz drzewa są bardziej podatne na uszkodzenia mrozowe. Drobna plamistość liści drzew pestkowych uważana jest za najgroźniejszą chorobę wiśni  oraz podkładek wiśni i czereśni.

Zwalczanie
W celu ograniczenia źródła infekcji pierwotnych drobnej plamistości liści drzew pestkowych można opryskiwać jesienią opadłe liście 5% roztworem mocznika.
Obecnie do zwalczania tego patogena zarejestrowane są niżej podane preparaty, przed zastosowaniem których należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania:

-    Carpene 65 WP,    
-    Golden Difekonazol 250 EC,    
-    Kaptan Plus 71,5 WP,    
-    Score 250 EC,    
-    Skower 250 EC,
-    Sokker 250 EC,    
-    Suplo 250 EC,
-    Syllit 65 WP,    
-    Topsin M 500 SC.
 

Biologia
Misecznik śliwowy jest pluskwiakiem równoskrzydłym, który najczęściej żeruje na jabłoniach i śliwach. Ciało bezskrzydłych samic pokryte jest stwardniałym, wiśniowobrązowym „płaszczem” kutykuli w kształcie wypukłej miseczki o długości 3-4 mm. Samice żerują nieruchomo przytwierdzone kłujką do podłoża. Natomiast samce tego szkodnika są uskrzydlone. Długość ich ciała wynosi 1 mm. Jaja misecznika śliwowego są owalne, białe oraz pokryte woskową wydzieliną samicy. Larwy są płaskie, ruchliwe zielonkawe a później brązowiejące w pierwszym stadium rozwoju. Męskie larwy są wydłużone, brązowe, a żeńskie owalne i z jasną charakterystyczną kreską na grzbiecie. Zimują larwy drugiego stadium rozwojowego w szczelinach kory. Następnie w marcu przechodzą na pędy oraz cienkie gałązki i żerują. W kwietniu dochodzi do różnicownia się larw na żeńskie i męskie. W maju samice składają jaja do komory lęgowej pod miseczką, a następnie zamierają. Płodność samicy misecznika śliwowego wynosi 5000 jaj.

Szkodliwość
Bardzo szkodliwe są larwy oraz samice misecznika śliwowego. Szkodnik ten wbija kłujkę do drewna, wprowadza jednocześnie ślinę zawierającą substancje powodujące zamieranie komórek. Żerowanie misecznika śliwowego prowadzi do wyginania się pędów oraz ich zasychania. Występowanie tego szkodnika obniża plon owoców.

Zwalczanie
Misecznik śliwowy rzadko występuje licznie, a w celu określenia progu zagrożenia przez tego szkodnika należy przed rozpoczęciem wegetacji z 20 losowo wybranych drzew przejrzeć po 5 sztuk, 30-centymetrowych gałęzi. Próg szkodliwości dla misecznika śliwowego wynosi średnio więcej niż 30 larw na 30-cm odcinku gałęzi.
Obecnie do zwalczania tego szkodnika zarejestrowane są następujące preparaty:
- Alpha Gold 100 EC,
- Catane 800 EC,
- Fastac 100 EC,
- Golden Alpha 100 EC,
- Jetstac 100 EC,
- Promanal 60 EC,
- Tak Tak 100 EC.
Przed zastosowaniem w/w środków należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Oparzenia słoneczne owoców powstają w wyniku długotrwałych upałów w okresie lata i występują przeważnie w ciepłych krajach, np. Hiszpania, Francja i USA, ale w ostatnich latach również w Polsce. Wówczas na owocach pojawiają się żółtobrunatne plamy o średnicy do 2,5 cm, które najlepiej są widoczne na odmianach o czerwonej i jasnej skórce. Stosowanie preparatów siarkowych do ochrony po czerwcowym opadzie owoców zwiększa ich podatność na oparzenia słoneczne. Powodem tego zjawiska jest  unowocześnianie sadów - drzewa są mniejsze i mają mniej liści, które nie chronią owoców przed nadmiernym nasłonecznieniem. Także ocieplanie się  klimat ma wpływ na oparzenia słoneczne owoców. Poparzenia słoneczne mogą występować, gdy letnie cięcie drzew odsłoni owoce lub gdy pogoda sprawia, że jabłka są narażone na silne działanie promieni słonecznych przed zbiorem. Najbardziej narażone są owoce w południowo-zachodniej części korony. Zdarza się, że w przypadku intensywnego plonowania, gałęzie wyginają się i odsłaniają owoce. Poparzeniom owoców może również  sprzyjać stres wodny oraz niska zawartość wapnia w owocach. Aby zapobiegać oparzeniom słonecznym owoców należy unikać wystawiania ich na promieniowanie słoneczne przez odpowiednie cięcie oraz formowanie koron drzew. Cięcie letnie drzew należy prowadzić tak, aby nie odsłaniać gwałtownie owoców, które wcześniej były chronione przez liście. We Włoszech do schładzania drzew w czasie upałów stosuje się zraszacze ponadkoronowe oraz opryskuje się drzewa roztworem glinki kaolinowej. W Stanach Zjednoczonych do ochrony sadów przed poparzeniami słonecznymi owoców stosowany jest preparat Rainox na bazie naturalnego wosku z drzewa palmowego oraz Pur Shade na bazie wapnia.

Fot. Tak silne poparzenia słoneczne owoców raczej nie zdarzają się u nas. Zdjęcie pochodzi z południowej Francji, gdzie nadmierne nasłonecznienie jest powodem utraty części plonu.
 

Biologia
Czerwona plamistość liści truskawki poraża truskawki oraz poziomki. Na starszych liściach pojawiają się liczne, nieregularne, drobne, brunatnopurpurowe plamki. Charakterystycznym objawem jest także szybkie żółknięcie, czerwienienie oraz zamieranie porażonych liści. Na silnie porażonych liściach plamy mogą się zlewać i tworzą się duże czerwonobrunatne nekrozy z szarym środkiem, co jest czasem mylone z objawami białej plamistości liści truskawki. W miejscu plam pojawiają się ciemne, drobne i spłaszczone wzniesienia - acerwulusy. Czerwona plamistość liści truskawki może porażać także działki kielicha, ogonki liściowe, szypułki owoców, co powoduje zamieranie liści, całych kwiatostanów oraz działek kielicha. W uprawach odmian deserowych truskawek powoduje to znaczną stratę wartości owoców sprzedawanych z szypułkami. Bardzo wczesne zamieranie działek kielicha może doprowadzić do zahamowania  rozwoju owoców. W Polsce występuje stadium konidialne czerwonej plamistości liści truskawki. Patogen ten zimuje w postaci grzybni na porażonych liściach. Zarodniki konidialne rozprzestrzeniają się z kroplami deszczu.

Szkodliwość
Chorobie tej sprzyja temperatura 20-25 °C oraz wilgotne lata. Patogen ten jest bardziej szkodliwy od białej plamistości liści truskawki, gdyż powoduje silne uszkodzenia liści, zahamowanie ich wzrostu, czasem nawet masowe zamieranie jeszcze przed zbiorem owoców, co wpływa na zmniejszenie plonów oraz pogorszenie jakości owoców.

Zwalczanie
Zaleca się  zakładać plantacje ze zdrowych i kwalifikowanych sadzonek truskawek lub poziomek. Uprawiać odmiany odporne, wygrabiać i niszczyć porażone liście. Obecnie brak jest zarejestrowanych chemicznych  środków do ochrony upraw przed czerwoną plamistością liści truskawki. Zwalczając szarą pleśń w uprawach truskawek ogranicza się jednocześnie występowanie czerwonej plamistości liści truskawek.
 

Przed założeniem plantacji należy sprawdzić liczebność szkodników glebowych na polu w próbkach ziemi. Jeśli są szkodniki, to najlepiej wybrać inne, wolne od nich pole lub podjąć się zwalczania chemicznego.
W Programie Ochrony Roślin Sadowniczych na 2012 rok brak jest  preparatów chemicznych do walki z tą grupą szkodników w okresie wegetacji (jedynie Larvanem).

Na polu o powierzchni 1 ha wyznacza się, po jego przekątnych 32 punkty. W punktach tych kopie się dołki o wymiarach 25 cm (szerokość) x 25 cm (długość) x 30 cm (głębokość), w celu pobrania próbek ziemi, co odpowiada 2 m2 pola. Wybraną ziemię przesiewa się przez sito i liczy występujące szkodniki. Daje to możliwość określenia zagęszczenia szkodników w sztukach na 1 m2. Termin pobrania próbek wiosna lub lato (koniec kwietnia – koniec sierpnia/początek września).W przybliżeniu przyjmuje się, że dla truskawki progiem zagrożenia jest 0,4-1,2 pędraka, 1 drutowiec oraz 10 larw opuchlaków, przypadających na 2 m2 powierzchni.

Obecnie polecane preparaty do zniszczenia szkodników w glebie przed sadzeniem roślin to:  Dursban 480 SC ,Owadofos Extra 480 EC , Pyrinex Extra 480 EC, Golden Pyrifos 480 EC, Jetban 480 EC i Pyrifos Gold 480 EC. Dawka preparatów -5.0l/ha. Zabieg można wykonać  do pierwszych dni września. Preparat  rozprowadza się w 800-1000 l wody, stosując go minimum 2 dni przed sadzeniem plantacji (należy go natychmiast zmieszać z wilgotną glebą).

Opracowanie Barbara Błaszczyńska, KPODR
 

Jabłonie, grusze

Po ostatnich opadach deszczu należy wykonać oprysk jednym z preparatów kontaktowych zawierających kaptan lub mancozeb z dodatkiem 0,4 l Protektora + dolistny nawóz wapniowy.

Sady jabłoniowe i gruszowe w dniach od 2 do 4 sierpnia, należy opryskać przeciwko drugiemu pokoleniu owocówki jabłkóweczki i zwójkówkom, stosując jeden z preparatów: Runner 240 SC (0,4l/ha); SpinTor 240 SC (0,6-0,8l/ha); Steward 30 WG (0,17-0,2kg/ha); Affirm (2,5-3,0kg/ha).
Opracowanie: Adam Fura
 

Innym zabiegiem na plantacji towarowej, który powinien być wykonywany co najmniej dwukrotnie w sezonie, jest niszczenie rozłogów. Są one bowiem bardzo niepożądane, gdyż konkurują z roślinami matecznymi o wodę, składniki pokarmowe i światło, podobnie jak chwasty. Rozłogi pogarszają też warunki fitosanitarne, w konsekwencji może to być powodem słabszego plonowania truskawek. Pierwsze rozłogi truskawka wytwarza już w czasie kwitnienia, ale najintensywniej – w czerwcu i lipcu. Pierwszy raz należy niszczyć rozłogi po zakończonych zbiorach owoców (na początku lipca lub w połowie tego miesiąca), a drugi – na początku września. Rozłogi można niszczyć zarówno mechanicznie, jak i chemicznie. Ręczne niszczenie rozłogów jest pracą ciężką i mało wydajną. Do mechanicznego niszczenia rozłogów nadaje się glebogryzarka po przestawieniu noży w taki sposób, aby pracowały one tylko w międzyrzędziach, płytko – tak, by nie uszkadzały korzeni truskawek oraz nie powodowały nadmiernego przesuszenia gleby. Do chemicznego niszczenie rozłogów można zastosować preparat Basta 150 SL (ewentualnie z siarczanem amonu), stosując 300-400 l cieczy użytkowej na 1 ha. Zabiegi należy wykonywać wyłącznie podczas bezwietrznej pogody oraz sprzętem wyposażonym w specjalne osłony chroniące roślinę uprawną przed kontaktem z preparatem.

Ważne nawadnianie

Truskawka należy do najpłycej korzeniących się roślin sadowniczych, woda jest więc jednym z najważniejszych czynników plonotwórczych, decydujących o wysokości i jakości plonu roślin tego gatunku. Rośliny truskawki wymagają wody dostępnej w glebie w czasie całego okresu wegetacji, ale wyraźnie wyższe zapotrzebowanie na wodę wykazują zarówno w okresie wzrostu zawiązków i dojrzewania owoców, jak i w okresie zawiązywania pąków na następny rok. Nawadnianie w tych okresach jest bardzo ważnym i koniecznym zabiegiem pielęgnacyjnym, jeśli jest taka możliwość i są braki opadów.

Opracowała Barbara Błaszczyńska, KPODR

Biologia
Brunatna zgnilizna drzew ziarnkowych poraża głównie owoce jabłoni i gruszy. Wokół miejsca infekcji powstają brunatne, szybko powiększające się plamy gnilne. W obrębie plam tworzą się sporodochia w kształcie żółtokremowych brodawek. Z czasem zgnilizna ta obejmuje całe owoce, które marszczą się, kurczą i opadają bądź pozostają na drzewie. Następnie owoce wysychają i zamieniają się w twarde, przerośnięte grzybnią tzw. mumie. Czasem porażone owoce przyklejają się do pędów drzew. Rozwojowi brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych sprzyja wysoka temperatura i wilgotność. Wówczas dochodzi również do porażenia kwiatów, krótkopędów i gałęzi jabłoni oraz gruszy. Porażone kwiaty brunatnieją, gniją i zamierają, a na krótkopędach i pędach pojawiają się nekrotyczne plamy pokryte sorodochiami. Silnie porażone pędy zamierają powyżej miejsca infekcji.

Szkodliwość
Patogen zimuje w grzybni na porażonych owocach oraz na pędach drzew. W ciągu lata występuje kilka generacji konidiów, które są poważnym zagrożeniem dla pędów oraz rozwijających się owoców. Brunatna zgnilizna owoców wnika przez uszkodzoną skórkę  oraz przez przetchlinki na owocach. Porażeniu owoców sprzyja także uszkodzenie owoców przez grad.

Zwalczanie
W celu zapobiegania występowania brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych wskazane jest zbieranie i niszczenie porażonych owoców oraz wycinanie chorych pędów drzew. Należy też zwalczać owady, które uszkadzają skórkę owoców, np. owocnicę jabłkową, owocówkę jabłkóweczkę oraz zwójki. Obecnie do ograniczania występowania brunatnej zgnilizny drzew ziarnkowych zarejestrowany jest fungicyd Sadoplon 75 WP, którego substancją czynną jest tiuram – 75%.  Jest to preparat kontaktowy, który należy stosować w dawce 4,5 kg/ha po kwitnieniu drzew owocowych, w okresach wilgotnej pogody, co 10-14 dni. Przed zastosowaniem tego preparatu należy zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Biologia
Miodówka gruszowa czerwonawa jest pluskwiakiem równoskrzydłym o długości 4,5 mm o z daszkowato ułożonymi przezroczystymi skrzydłami. Latem szkodnik ten jest pomarańczowy, a po przezimowaniu brązowoczerwony. Jaja miodówki są żółte, wydłużone oraz zakończone wyrostkiem mocującym je do nakłutej przez samicę tkanki. Larwy po wylęgu są płaskie, żółte z czerwonymi oczami. Po przezimowaniu owady dorosłe miodówki gruszowej czerwonawej zasiedlają grusze na początku kwietnia. Samice składają jaja na najmłodszych liściach w szeregu wzdłuż głównego nerwu. Płodność samicy miodówki wynosi 2000 jaj. Po około 2 tygodniach wylęgają się larwy, których rozwój i żerowanie na młodych pędach oraz korze trwa zwykle około miesiąca. Larwy wydalają bardzo obficie rosę miodową i przechodzą 5 stadiów rozwojowych, a w ostatnim wracają na liście i przekształcają się w owady dorosłe, które z grusz przelatują do miejsc zimowania.

Szkodliwość
Wiosną, przed składaniem jaj miodówka gruszowa czerwonawa wysysa sok z najmłodszych liści, powodując zahamowanie ich rozwoju oraz pastorałowate wygięcia. W wyniku żerowania tego szkodnika, starsze liście ulegają pomarszczeniu. Początkowo larwy żerują na liściach, a później przenoszą się na pędy, na których tworzą bardzo liczne kolonie. Żerowanie miodówki gruszowej czerwonawej jest bardzo groźne dla młodych drzew, bo prowadzi do zahamowania przyrostów oraz zasychania najmłodszych pędów. Należy też pamiętać, że miodówki są wektorami groźnej choroby mykoplazmatycznej – zamierania gruszy.

Zwalczanie
W celu prawidłowego określenia progu szkodliwości miodówki gruszowej należy w trzeciej dekadzie kwietnia rozpocząć ocenę wielkości populacji strząsając owady z 35 gałęzi, po jednej z drzewa na płachtę entomologiczną. Próg szkodliwości dla miodówki gruszowej wynosi 2 osobniki dorosłe na młodych nasadzeniach. W połowie kwietnia / połowie maja na drzewach trzeba zawiesić 3 żółte tabliczki lepowe. Wówczas próg zagrożenia wynosi więcej niż 3 osobniki na tabliczce w ciągu 15 dni. W połowie maja wskazane jest przejrzenie pędów na 100 losowo wybranych drzewach i wówczas  próg szkodliwości wynosi 10% opanowanych pędów przez larwy w młodych nasadzeniach drzew.
Obecnie do zwalczania miodówki gruszowej zarejestrowane są następujące preparaty:
- Acaramik 018 EC,
- Actara 25 WG,
- Bulldock 025 EC,
- Clayton Abtin EC,
- Dimilin 480,
- Jetstac 100 EC,
- Karate Zeon 050 CS,
- Kung-Fu 050 CS,
- Mandinka 18 EC,
- Movento 100 SC,
- Pro-Mektyna 018 EC,
- Rimon 100 EC.
W celu ograniczenia występowania miodówki gruszowej można także zastosować preparat Antopak 200 z drapieżnym pluskwiakiem Antocoris nemoralis w dawce 1000-1500 sztuk/ha. Należy wprowadzać co 3-4 lata połowę dawki przed kwitnieniem, a drugą część po zabiegach chemicznych. W jednej butelce Antopak 200 znajduje się 200 sztuk dorosłych owadów Antocoris nemoralis.
Przed zastosowaniem w/w środków należy szczegółowo zapoznać się z etykietą-instrukcją stosowania dołączoną do opakowania.
 

Artykuły



 

Serwis spełnia rolę informacyjną, a właściciel praw i zarządzający nie biorą odpowiedzialności prawnej i finansowej za skutki podjętych decyzji.

popup