Miodówka gruszowa – trudny szkodnik do zwalczania. Konieczność wykonania zabiegu KOMUNIKAT PROCAM

Efektywna ochrona sadów gruszowych przed miodówką wymaga systematycznego monitoringu, szybkiej reakcji w kluczowych fazach rozwojowych szkodnika oraz precyzyjnego wykonania zabiegów. Ograniczenie populacji na wczesnym etapie sezonu znacząco zmniejsza ryzyko strat w dalszej części okresu wegetacyjnego.

Miodówki gruszowe to jedne z najpoważniejszych szkodników występujących w sadach gruszowych. W Polsce spotyka się trzy główne gatunki: miodówkę gruszową plamistą, czerwoną oraz żółtą, przy czym największe straty gospodarcze powoduje miodówka plamista. Szkodnik ten od lat stanowi istotne wyzwanie w ochronie upraw gruszy.

Dorosłe osobniki mają niewielkie rozmiary (ok. 2–5 mm), przezroczyste skrzydła ułożone dachówkowato i dużą ruchliwość – mogą skakać oraz przemieszczać się krótkimi lotami. Larwy są początkowo jasne, z czasem przybierają zielonkawo-brunatne zabarwienie i żerują głównie na młodych liściach oraz przyrostach.

Zimowanie odbywa się w formie osobników dorosłych ukrytych w szczelinach kory i innych osłoniętych miejscach. Wczesną wiosną samice składają jaja na pąkach i rozwijających się organach roślin, a larwy pojawiają się już w fazie pękania pąków, szybko rozpoczynając żer.

Charakter szkód

Uszkodzenia powodowane przez miodówki można podzielić na:

• bezpośrednie – wynikające z wysysania soków z liści, pędów i zawiązków owoców, co prowadzi do deformacji, osłabienia wzrostu oraz pogorszenia jakości plonu,
• pośrednie – związane z wydzielaniem spadzi, która sprzyja rozwojowi grzybów sadzakowych. Czarny nalot ogranicza fotosyntezę, pogarsza wygląd owoców i obniża ich wartość handlową.

Silna presja szkodnika może skutkować osłabieniem drzew, nieregularnym owocowaniem oraz spadkiem plonów.

Wykonanie zabiegów ochronnych

Skuteczność zwalczania miodówek zależy w dużej mierze od prawidłowej techniki oprysku:

• zalecana ilość cieczy roboczej: 750–1000 l/ha,
• oprysk średniokroplisty przy odpowiednim ciśnieniu,
• wskazane stosowanie adiuwantów poprawiających zwilżenie (np. preparaty silikonowe).

Dokładne pokrycie roślin jest kluczowe, ponieważ larwy często ukrywają się w trudno dostępnych miejscach, takich jak zwijające się liście czy młode przyrosty. Dodatkowo spadź ogranicza skuteczność działania substancji aktywnych, dlatego środki wspomagające odgrywają istotną rolę.

Terminy zabiegów

Monitoring należy prowadzić od początku wegetacji. Interwencję chemiczną wykonuje się po przekroczeniu progów zagrożenia, szczególnie w okresie składania jaj oraz pojawu młodych larw – najbardziej wrażliwych na zabiegi ochronne.

Zalecenia ochrony roślin

W fazach BBCH 51–71 można zastosować Aceiro 200 SL (0,125 l/ha).
Po fazie BBCH 71 rekomendowany jest Mospilan 20 SP (0,2 kg/ha).

W celu zwiększenia skuteczności zabiegów można stosować środki wspomagające:

• preparaty o działaniu fizycznym, które unieruchamiają szkodniki i wspierają zwalczanie larw,
• adiuwanty silikonowe poprawiające zwilżenie i pokrycie roślin.

Ze środków ochrony roślin należy korzystać w sposób bezpieczny. Przed każdym użyciem należy zapoznać się z informacjami zawartymi na etykiecie oraz dotyczącymi danego produktu. Zwróć uwagę na zwroty wskazujące rodzaj zagrożenia i przestrzegaj zasad bezpieczeństwa podanych na etykiecie.