Nawożenie truskawek w praktyce: wnioski z sezonu i rekomendacje pozbiorcze 

W drugiej połowie czerwca, na plantacjach prowadzonych przez Jacka Witkowskiego z Timac Agro Polska, odbyło się specjalistyczne szkolenie poświęcone uprawie truskawek. Wydarzenie miało charakter praktyczny, a jego centralnym punktem było kompleksowe podejście do nawożenia plantacji, zarówno w trakcie sezonu wegetacyjnego, jak i w okresie pozbiorczym. Uczestnicy spotkania mieli okazję zapoznać się z doświadczeniami z bieżącego sezonu oraz poznać strategie, które pozwalają zoptymalizować plonowanie w nadchodzącym roku. 

Intensywne nawożenie jako filar strategii uprawowej

Jacek Witkowski, prowadzący szkolenie, podkreślił, że nawożenie to kluczowy element decydujący o wydajności i zdrowotności plantacji, a jego skuteczność zależy nie tylko od jakości nawozów, ale przede wszystkim od ich precyzyjnego dostosowania do warunków glebowych, rodzaju sadzonek oraz specyfiki odmiany. 

W bieżącym sezonie na kwaterach z odmianami Asia i Federica zastosowano intensywną strategię nawożenia z wykorzystaniem preparatów Timac Agro, łącznie do tony nawozów na hektar. Dobre przygotowanie stanowiska oraz rozważne nawożenie startowe miało kluczowy wpływ na zdrowy rozwój roślin i wysoką jakość owoców.

Nawożenie przedsadzeniowe i początkowe – fundament sezonu 

Na plantacjach, które nie były obsadzane truskawką przez 3–5 lat (wcześniej uprawiano żyto i brokuła), zastosowano: PFHYSACTIV+1 (300 kg/ha), PHYSIOMAX 975 (300 kg/ha) i TOP-PHOS SILIUP 25  (250 kg/ha) – aplikowany po pierwszym pieleniu.

Następnie, tuż przed sezonem zbiorów, plantacja Asi została zasilona Sulfammo 18 (220 kg/ha), nawóz rozsypano rzędowo. W przypadku odmiany Rumba, zastosowano aż 400 kg Sulfammo, co – jak podkreślono – nie spowodowało żadnych objawów fitotoksyczności. Jednak tak wysokiej dawki nie zaleca się dla bardziej wrażliwych odmian, jak Asia czy Roksana. 

Nawożenie pozbiorcze – inwestycja w przyszły plon 

Ważnym punktem szkolenia było omówienie planowanego nawożenia po zakończeniu zbiorów, które ma bezpośredni wpływ na rozwój zawiązków pąków kwiatowych i kondycję roślin na kolejny sezon. Rekomendacje obejmują: wapnowanie (1 tona/ha) – celem poprawy pH i struktury gleby, potas: Korn-Kali lub sól potasowa po 15 sierpnia – kluczowy składnik dla zawiązywania pąków kwiatowych, azot i fosfor: bezpośrednio po skoszeniu liści, w pierwszej połowie lipca, planowane zastosowanie 250 kg saletrzaku (z racji szybkiego działania i neutralnego wpływu na pH), po cięciu i glebogryzarce – rozsiać 250–300 kg Eurofertil Top 49  NPS, na zakończenie sierpnia – uzupełniająco 250 kg Korn-Kali lub soli potasowej. Podkreślono przy tym, że graniczne terminy aplikacji nawozów fosforowo-potasowych to 15 sierpnia, ponieważ późniejsze stosowanie nie przynosi efektu w zawiązywaniu pąków. 

Precyzja i odmianowe różnice w podejściu nawozowym 

Szkolenie zwróciło uwagę na konieczność indywidualnego podejścia do nawożenia każdej odmiany. Dla przykładu: Asia wymaga zrównoważonego nawożenia azotem i potasem, ale źle toleruje wysokie dawki siarki, Federica, młoda odmiana z potencjałem, lepiej reaguje na nawozy o wolniejszym uwalnianiu składników, Roksana, dzięki silnemu systemowi korzeniowemu, dobrze przyswaja składniki z nawozów doglebowych, ale jest wrażliwa na nadmiar wody i zakwaszenie gleby. 

Nawożenie jako inwestycja, nie koszt

Zarówno doświadczenia z sezonu 2025, jak i zaprezentowane plany nawożenia pozbiorczego pokazują, że inwestycja w odpowiednie nawożenie przekłada się bezpośrednio na jakość i wielkość plonu. Kluczowa jest nie tylko ilość i jakość używanych nawozów, ale także ich terminowość i dostosowanie do warunków polowych oraz potrzeb odmianowych. W opinii Jacka Witkowskiego, producenci, którzy chcą utrzymać konkurencyjność w kolejnych sezonach, nie mogą oszczędzać na nawożeniu. Wręcz przeciwnie – muszą nauczyć się planować je z wyprzedzeniem, uwzględniając wszystkie czynniki środowiskowe i agronomiczne.